ನೆನಪಿಗೆ ಒಂದು ನಗೆ
ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಮೀನುಗಳು ಇದ್ದವು
ಅವು ದಪ್ಪನೆಯ ಕರ್ಟನ್ ನ, ಚಿತ್ರದ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದ
ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿನ, ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಇದ್ದವು
ನಮಮ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ನಗುತ್ತಾ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಂತೋಷ ಬಯಸುತ್ತಾ
ಹೇಳಿದಳು "ಸಂತೋಷ ವಾಗಿರು ಹೆನ್ರಿ". ಅವಳು ಹೇಳುವುದೂ ನಿಜ
ಸಂತೋಷವಾಗಿರಬೇಕು, ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯ ವಾದರೆ
ಆದರೆ ನಮ್ಮಪ್ಪ, ಅವನ ಆರು ಅಡಿ ಆಕಾರದ ಒಳಗೆ
ಏನು ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅರಿಯದೇ, ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದು
ಅವಳನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ವಾರದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬಾರಿ
ಹೊಡೆಯುವುದು ಮುಂದುವರಿಸಿದ
ನಮ್ಮಮ್ಮ ಬಡ ಮೀನು
ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಇರಬೇಕೆಂದು, ವಾರದಲ್ಲಿ
ಎರಡು ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೊಡೆತ ತಿಂದು
ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಇರಲು ಹೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಳು
"ಹೆನ್ರಿ ನಗುತ್ತಾ ಇರು. ನೀನ್ಯಾಕೆ ನಗೋದೇ ಇಲ್ಲಾ"
ಆಗ ಅವಳು ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು ನನಗೆ ನಗುವುದು ಹೇಗೆ ಅಂತ
ತೋರಿಸಿಕೊಡಲು.
ಅದು ನಾನು ನೋಡಿದರಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದ ನಗು.
ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮೀನುಗಳು ಸತ್ತು ಹೋದವು
ಎಲ್ಲಾ ಐದೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಇತ್ತ
ಅವುಗಳ ಬದಿ ಭಾಗದ , ಕಣ್ಣು ಇನ್ನೂ
ಬಿಟ್ಟೇ ಇತ್ತು.
ನಮ್ಮಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೇ ಅದನ್ನು
ನಮ್ಮ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿ,
ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಹಾಕಿದ. ನಾವು ಹಾಗೇ ನೋಡುತ್ತಾ
ಇದ್ದೆವು ನಮ್ಮಮ್ಮ ನಗುವುದನ್ನು
ಚಾರಲ್ಸ್ ಬುಕೋವಸ್ಕಿ
